حقایقی عجیب از دوتار ساز محلی تربت جام که نمیدانستید

دوتار ساز محلی تربت جام تربت جام از شهرستان های کهن خراسان رضوی است. دارای آداب و رسوم، فرهنگ و تاریخ غنی می باشد. موسیقی تربت جام از شهرت جهانی برخوردار است. نزدیک به موسیقی افغانستان می باشد؛ همچنین موسیقی آن دارای سازها و نواهای مختلفی است. موسیقی مقام این شهرستان هم باعث جذب گردشگری […]

دوتار ساز محلی تربت جام

تربت جام از شهرستان های کهن خراسان رضوی است. دارای آداب و رسوم، فرهنگ و تاریخ غنی می باشد. موسیقی تربت جام از شهرت جهانی برخوردار است. نزدیک به موسیقی افغانستان می باشد؛ همچنین موسیقی آن دارای سازها و نواهای مختلفی است. موسیقی مقام این شهرستان هم باعث جذب گردشگری و هم رونق و تنوع بخشی به جاذبه های گردشگری منطقه می شود.  دوتار ساز محلی جزء سازهای مضرابی  موسیقی ایران محسوب می شود.

پیشینه ای چند هزار ساله داشته و مادر تنبور سه تار است. پایه موسیقی خراسان ساز دوتار  بوده و همه مقام ها وابسته به نواختن ساز مورد نظر می باشد.
دوتار یکی از سازهای پر طرفدار است که پیشینه ای کهن در تاریخ فرهنگی ایران در بخش موسیقیایی آن دارد، با پیشینه چند هزار ساله ساز دوتار می توان آن را سر دسته تنبور و سه تار قرار داد.

آهنگ ها و موسیقی هایی که با استفاده از دوتار نواخته می شود برگرفته از آداب و رسوم و داستان ها و قصص مختلف میراث پیشینیان به ما بوده است.

یکی از ساز های مضرابی موسیقی ایران همین ساز دوتار است که متشکل از دو تار می باشد و معمولا این ساز را با مضراب نمی نوازند بلکه برای نواختن آن از ناخن استفاده می کنند.
دوتار از چندین جزء تشکیل شده که اگر شخص ماهری به ساخت آن بپردازد حدود یک هفته زمان نیاز دارد تا بتواند دوتاری با کیفیت خوب بسازد و گاها توریستها این ابزار مویسقی را به عنوان سوغات تربت جام برای خانواده خود تهیه میکنند.

دوتار ساز محلی تربت جام (کاسه دوتار:)

کاسه دوتار گلابی شکل است و معمولا از چوب درخت توت ساخته می شود و پس از ساخت دوتار هر چه چوب توت بیشتر بماند رنگش تیره تر می شود که بیانگر قدمتی شش ماهه تا یکساله عمر دوتار می باشد. برای تشخیص یک دوتار خوب باید به رنگ آن توجه کرد چرا که هرچه رنگ دوتار تیره تر باشد، منافذ آن باز تر است و دوتار صدای بهتر و خوش تری می دهد.

دوتار یک ساز محلی اصیل مضرابی در موسیقی تربت جام می باشد. همچنین پایه و اساس موسیقی خراسان ساز دوتار است. همه مقام های موسیقی از این ساز محلی اصیل برگرفته می شوند. قدمت آن ۳ هزار سال و طبق نظر بزرگان به ۷ هزار سال هم می رسد. اجزای دوتار  ساز محلی مانند کاسه، صفحه، دسته و خرک از چوب درخت توت است. سیم آن رشته ابریشم از همان درخت توت می باشد. از ریشه های نوای موسیقی در شهرستان تربت جام،

لالایی مادران، مناجات خداوند، صلوات خوانی و… است. بعلاوه دوبیتی های عاشقانه و عارفانه و هجران طرفداران زیادی دارند. امروزه کارگاه هایی از طرف اداره میراث فرهنگی برای ساخت دوتار ساز محلی ایجاد شده است؛

تا این نوع ساز محلی اصیل همچنان باقی و پایدار بماند. کیفیت سازها با توجه به سازنده آن متفاوت است، و قیمت تاثیری بر کیفیت آن ندارد. از سازندگان بزرگ این ساز محلی اصیل اسفندیار تخمکار می باشد؛ که بعد اثرپذیری از نوای آسمانی نواختن آن را آموخت. بهترین چوب برای ساخت دوتار درخت توت در فصل زمستان به دلیل رطوبت زیاد می باشد.

اجزاء دوتار

دوتار در شهرهای مختلفی مانند تربت جام، تایباد، نیشابور، درگز، استان گلستان و بسیاری از شهرهای دیگر نواخته می شود. دوتار از سازهای محلی اصیل و پرطرفدار است. پیشینه ای کهن در تاریخ موسیقی ایران دارد. آهنگ هایی که با دوتار می نوازند، از آداب و رسوم و قصه های مختلف میراث گذشتگان است. از ناخن برای نواختن آن استفاده می شود. دوتار ساز محلی تربت جام اصیل از اجزای مختلفی تشکیل می شود که عبارتند از: کاسه دوتار، دسته دوتار، و تار، سیم گیر، خرک، پرده ها ، تارها و گوشه.

کاسه دوتار:

 از چوب درخت توت و گلابی شکل است. هر چه رنگ دوتار تیره تر باشد صدای بهتری دارد. و این از نکات تشخیص یک دوتار خوب می باشد.  معمولا باید ۸۰ تا ۹۰ سال عمر درخت توت باشد و تنه آن نیز باید حداقل ۵۵ سانتی متر باشد.

دسته دوتار:

دسته دوتار از چوب عناب و زرد آلو ساخته می شود چرا که نسبت به چوب توت محکم تر بوده و همچنین روزنه های کمتری درون چوب وجود دارد و برای تنظیم و نواختن آن باید به این نکته توجه نمود. عرض دسته دوتار باید ۴ سانتیمتر و طول آن باید تقریبا ۷۵ سانتیمتر باشد و حتما باید پس از برش آن را در مکانی باز قرار داد تا خشک شود. اجزایی نظیر پرده ها، گوشه ها و خرک بالا(شیطانک) بر روی دسته دوتار نصب می شوند و برعکس کاسه سنگین تر است زیرا درون آن پر است.

روتار:

که به آن صفحه ی تار نیز می گویند این صفحه دارای سطحی صاف است و جنس آن از چوب درخت توت است. قطر روتار باید تقریبا ۶ تا ۸ میلی متر باشد و عرض آن نیز باید ۲۰ تا ۲۳ سانتیمتر و طول آن باید بین ۴۲ تا ۴۴ سانتیمتر باشد. باید دقت نمود که خرک پایین روی روتار نصب می گردد. کیفیت صدای دوتار به روزنه های موجود در سطح صفحه تار بستگی دارد، هرچقدر این روزنه ها بیشتر باشد صدا بهتر به درون کاسه منتقل می گردد.

سیم گیر:

درگذشته سیم گیر از شاخ یا استخوان بز یا آهو استفاده می شد زیرا دارای استحکام زیادی است، اما امروزه از چوب درخت زردآلو یا عناب ساخته می شود که این بهتر است چرا که می تواند از نظر رنگ و جنس با بدنه هماهنگی ومطابقت داشته باشد. کاربرد سیم گیر همانگونه که از نامش پیداست برای گرفتن سیم و وصل و پیاده کردن آن روی دوتار می باشد.

خرک:

به خرک شیطانک نیز گفته می شود که در دوتار معمولا دو خرک وجود دارد : خرک بالا و خرک پایین ،خرک بالا در انتهای سیم ها پس از پرده ی آخری دوتار و قبل از اولین گوشه ی دوتار قراردارد؛ خرک پایین نیز پس از سیم گیر قرار دارد که کاربرد اصلی هر یک از این خرک ها جلوگیری از رها بودن سیم ها است .

پرده ها:

جنس پرده ها معمولا از نخ های پلاستیکی نازک می باشد که جایگاه آنها روی دسته دوتار با فاصله های مختلف می باشد تا بتوان از طریق آن صدای دوتار را تنظیم نمود . تعداد پرده ها از ۹ پرده تا ۱۸ پرده می باشد که رایج ترین آن همان ۹ پرده است.

تارها:

تارها دارای سیم بسیار نازک و بسیار برنده می باشند که امروزه جنس آنها از آهن است و در گذشته از روده گوسفند تار می ساختند. همانگونه که از اسمش بر می آید تعداد تارها ۲عدد است، و هر چقدر این تارها نازکتر باشند صدای پخش شده از تار دلنشین تر است اما در حال حاضر به دلیل جنس تارها صدای آن متفاوت تر از گذشته است. اساسی ترین نقش در نواختن دوتار همین تارها می باشد. اندازه ی تارها به اندازه ی کاسه و دسته ی دوتار بستگی دارد که هر چقدر بزرگ تر باشند سیم ها نیز باید بلندتر باشند. فاصله میان دو تا، تار باید یک و نیم تا دو سانتیمتر یعنی به اندازه عرض یک انگشت باشد.

گوشه ها:

جنس گوشه ها نیز همانند دسته ی دوتار از چوب محکم عناب و پیچ مانند است، جایگاه آنها در انتهای دسته ی دوتار قرار دارد و فاصله میان آنها تقریبا ۵ سانتی متر است. وظیفه اصلی گوشه ها تنظیم وکوک کردن صدای دوتار است.
امروزه دوتار در شهرهای مختلفی نواخته می شود که عبارت است از: شهر تربت جام ، تایباد، تربت حیدریه، بجستان، نیشابور، فردوس، بیرجند، کاشمر، بردسکن، قائنات، گناباد، باخرز، خواف، سرخس، سبزوار، شیروان، اسفراین، قوچان، بجنورد، آشخانه، درگز و برخی از نواحی ترکمن نشین در شمال شرق کشور همچون استان مازندران و گلستان و بخش علی آباد کتول.

تعریف موسیقی

 هنری ترکیبی از صداها با کشش های مختلف است. وزن و آهنگ آن را تشکیل می دهد. دسته بندی های مختلفی دارد که به شرح زیر می باشد:

موسیقی براساس

 

بر اساس زمان:

موسیقی قرون وسطی، موسیقی کلاسیک، موسیقی رمانتیک، موسیقی معاصر و…

بر اساس مکان:

بومی، نواحی، ایرانی، غربی، شرقی و… موسیقی براساس ساختار آوا شناسی: ۱- کوانتو تونیک که دارای نت های جداگانه و با فاصله است‌. ۲- استریم تونیک موسیقی بدون فواصل و دارای نت های پیوسته است.

موسیقی بر اساس ساختار گام:  گام کروماتیک و گام دیاتونیک موسیقی براساس مقام: مقام در موسیقی ایران شامل ۷ دستگاه و ۵ آواز است. هفت دستگاه عبارتند از: دستگاه همایون، دستگاه نوا، دستگاه شور، دستگاه ماهور و… پنج آواز: آواز ابوعطا، افشاری، دشتی، اصفهانی و بیات ترک است. تقسیم بندی براساس فرم موسیقی: سونات، سمفونی، کنسرتو، پرلود، مینوئت و…

تقسیم بندی از لحاظ سایز بندی: تک ساز، موسیقی اپرا؛ موسیقی ضربی، موسیقی آوایی مثل ارکستر و گروه کر، موسیقی آرشه ای  مانند گروه سازهای بادی و‌…

موسیقی براساس کاربرد:

برای درمان بیمارها، میتواند در فیلم ها هم استفاده کرد همچنین در مراسم و مناسبتهای مختلف سنتی و غیر سنتی نیز کاربرد زیادی دارد.

موسیقی براساس اولویت کلام با ساز: موسیقی کلامی و موسیقی بی کلام

تقسیم بندی از لحاظ علمی: علم نظری موسیقی که شامل: موضوع موسیقی، صوت، نغمه، مقام ها، آوازها و…

علم عملی موسیقی: پرداختن به نوازندگان، خوانندگان آهنگسازان، بدیهه سرایی و….

تقسیم بندی از لحاظ آموزشی: شفاهی، مکتوب، قدیم، جدید

از لحاظ دوره های آموزشی: دوره مقدماتی، دوره متوسطه، دوره عالی

دستگاه شور: متشکل از آوازهای ابوعطا، بیات ترک، دشتی و… است. گوشه های آن نیز درآمد، کرشمه، سلمک، نغمه، صفا، قهر و… می باشد.

دستگاه همایون: متشکل از آوازهای اصفهان است. و گوشه های نیز چکاوک، بیداد، نوروز، مجنون، شکوه، راز و نیاز و…. است.

دستگاه ماهور:

گوشه های آن گشایش، خاوران، طرب، دلکش، عراق، زنگوله، راک هندی، صوفی نامه و… می باشد.

دستگاه نوا: گوشه ها آن راجه، گردانیه، مجلسی، رهاب، عشیران، نیشابورک، خجسته و… است.

دستگاه راست پنجگاه: گوشه هایی چون: پروانه، سپهر، عشاق، بیات عجم، لیلی و مجنون، فرهنگ و عراق و… دارد.

اصطلاح ردیف: مجموعه ای از قطعه ها که ویژگی ها و قابلیت های خاصی دارد. و به ۷ مجموعه تقسیم می شود؛ مانند ردیف عبدالله خان دوامی، ردیف موسی خان معروفی و….

اصطلاح دستگاه: از پرده های مختلف موسیقی تشکیل می شود. شور و حال خاصی به مخاطب می دهد.

اصطلاح آواز: آوازها بخشی از دستگاه هستند. اما ممکن است که شاهد یا ایست متفاوت داشته باشد. و دارای انواع مختلفی می باشد.

اصطلاح گوشه: از بنیادی ترین شاخصه های موسیقی سنتی می باشد. و انواعی مانند گوشه های بزرگ، گوشه های کوچک  و گوشه های سرگردان دارد.۱- گوشه های بزرگ: به مدت زیاد در طول یک اجرا نواخته می شوند. مانند گوشه بیات در دستگاه شور و گوشه ی مخالف در سه گاه و چهارگاه ۲- گوشه های کوچک: در هر دستگاه و آوازی وجود دارد. ۳- گوشه های سرگردان: در هر دستگاهی اجرا می شوند. مثل گوشه های مثنوی، جامه دران و کرشمه می باشند.

معرفی موسیقی محلی اصیل تربت جام

 ساز و دهل تربت جام و رقص های موزون نوعی سماع به حساب می آید. دوبیتی ها و آوازهای  زیادی که با دوتار ساز محلی تربت جام  و به طور همنوازی و همخوانی اجرا می شوند در شهرستان وجود دارد.

از جمله سازهای محلی اصیل دوتار می باشد، که جایگاه و اعتبار به خصوصی دارد. طبق تحقیقاتی که در زمینه موسیقی تربت جام صورت گرفته است، آن را مشابه موسیقی دشتی می دانند، اما زمان اجرا در معنی نت ها تغییر صورت می گیرد. موسیقی محلی اصیل دوتار ساز محلی تربت جام دارای مقام هایی از جمله : مقام نوایی، مقام الله مدد، مقام الله، مقام جل، جمشیدی ، آواز گل محمد و بیش از هفتاد مقام دیگر نیز می باشد.

مقام های ساز و دهل نیز چوب بازی، هتن، لپر ، قاسم آبادی و… است. همچنین سازهایی که مورد استفاده قرار میگیرند شامل: دوتار، نی، دایره، ساز و دهل است. همچنین معروف ترین استادان چوب بازی در رقص، استاد فاروق کیانی، محمد دلپذیر، الله داد ضربی، صدرالدین می باشند.

بعلاوه معروف ترین نوازندگان دوتار ساز محلی تربت جام ، استاد نظر محمد سلیمانی، استاد حبیب طالب، استاد اسفندیار، استاد عبدالله سرور احمدی هستند. همینطور معروف ترین خوانندگان آوازهای محلی، غلامعلی پورعطایی، غلامحسین غفاری، کریم کریمی، جمشید پورعطایی و… می باشند.

رسته های آوا تربت جامی

۱: آوازهای رسته متر آزاد شامل آواز جمشیدی، کوچه باغی و هزارگی است.

آوازهای متر مشخص نیز دارای نت های کوتاه و تحریر های کمتر می باشند.

غالب اشعار آن ترکیبی از ترجیع بند و بندها مثل هوهو، زبیده، معراج نامه و… است. به طور کلی آوازهای تربت جام دارای یک منشاء هستند. در موسیقی این شهرستان تنها از نام مقام استفاده می کنند؛ مانند مقام الله مدد که دارای دوازده شاخه و مقام پلتان دارای نه شاخه می باشد.

از اشعار شاعرانی چون مولانا جلال الدین فقهی، ملا داد علی، خلیفه شیخ مرتضی و برخی مواقع هم از اشعار حافظ، مولانا، نظامی و … بهره می گیرند. همانطور که دوتار از سازهای محلی اصیل رایج است، دارای سیم نغمه و سیم اخوان می باشد. تعداد پرده های آن ۱۴ تا بوده که به مرور کمتر شده و به ۸ یا ۹ پرده رسیده است.

بعلاوه دوتار شش کوک از جمله: کوک سرحدی، کوک اشتر خجو( آهو)، کوک پرده چار( چهار) ، کوک جفت( همصدا) ، کوک دانه انار( اکتاو) و کوک طرب دارد.

بطور کلی دوتار ساز محلی تربت جام به سه دسته تقسیم می شود:

 

خراسان
مازندران
ترکمن

هر یک از دوتار های فوق سبک نواختن آنها و طریقه در دست گرفتن و نیز شکل ساز با یکدیگر فرق می کند و که نوع نواختن و آهنگ های خروجی از دوتار سینه به سینه و از نسلی به نسل دیگر منتقل شده و از قدیم الایام طرفداران خاص خود را داشته است.
تعداد ترانه هایی را که می توان با کمک دوتار نواخت به ۲۸۰ نوع موسیقی می رسد.

تاریخچه ی موسیقی تربت جام

برای تحقیق درباره گذشته موسیقی می توان به آثار فارابی، ابن سینا و… رجوع کرد.  همچنین در کتب تاریخی و سفرنامه های داخلی و خارجی از دوتار ساز محلی تربت جام نام برده شده است. یک ساز عرفانی که بیشتر جنبه معنوی دارد. اما جنبه مادی وابسته به کیفیت صدایش است.

  آهنگ های باستانی و اصیل در ایران توسط ساز دوتار نواخته می شود. زادگاه آن ایران بوده اما در کشورهای آسیای مرکزی نیز طرفداران زیادی دارد.

نوازنده از دو طریق این ساز را می نوازد یکی زمانی که سر انگشتان به صفحه برخورد نکند و صدای ظریف تولید شود و دیگری اینکه علاوه بر برخورد انگشتان به سیم با صفحه نیز برخورد داشته باشد که صدای فوق العاده ای تولید می شود. معمولا ساز دوتار محلی  نقش اساسی در موسیقی داشته و بیشتر در موسیقی محلی مخصوصا جنوب ایران و شمال خراسان رواج دارد. همانطور که گفته شد در شهرهای زیادی در ایران نواخته می شود به سه دسته دوتار خراسان، دوتار ترکمن و دوتار مازندران تقسیم می شود.

دوتار ساز محلی شرق خراسان:

  در تعداد پرده های آن اتفاق نظر وجود ندارد. قبلا ۹ پرده بوده ولی اکنون ۱۳ یا ۱۷ دستان است. جزء سازهای مجلسی محسوب می شود.

دوتار شمال خراسان:  ۱۲ دستان دارد. نوازنده هم می خواند، هم می نوازد و هم می سراید. با ساز دیگری ساخته نمی شود. با کوک های ترکی مانند شاختا، غریب و کوک کردی مثل الله مزار، درنا و… نواخته می شود.

دوتار ترکمن: از ۱۳ دستان تشکیل می شود. آن را بخشی می نامند در مجالس شادی مورد استفاده قرار می گیرد. ساز اصلی منطقه ترکمن کمانچه است و با دوتار ساز محلی نواخته می شود.

ساز کتول گلستان: تکنیک های ساده را جهت نواختن به کار می برند و دارای ۱۱ داستان است. معمولا در عروسی ها و مجالس شادی از آن استفاده می شود.

دوتار ساز محلی شرق مازندران:  ساز این منطقه ترکیبی از ساز مناطق ترکمن و شرق خراسان می باشد. تعداد ۸ دستان دارد و همراه دایره و تنبک در محافل شادی نواخته می شود.

دوتار جنوب خراسان: معمولا به روش یک تکه و قدیمی ساخته می شود. نواختن آن خیلی راحت و با انگشت شصت انجام می شود.

مهمترین این موسیقی ها عبارت است از:

آواز کوهستانی، چهاربیتی جمشیدی، غرش جل، الله مدد، پا دایره ای، آهنگ شادی، اشترخجو، نقش پالتان، نوایی، نقش پلتنگ و …
از جمله پر آوازه ترین نوازندگان خراسانی می توان به غلامعلی پور عطایی، قربان سلیمانی، عثمان محمد پرست، محمد سلیمانی، غلامحسین سمندری، رمضان سلمانی بردی، ابراهیم شریف زاده، عبدالله سرور احمدی اشاره کرد.
هنر ساخت دوتار و نواختن آن در چهردهمین اجلاس کمیته میراث بشری ناملموس یونسکو در کلمبیا در فهرست جهانی قرار گرفت.

مقام های سرنا و دهل در تربت جام:

سرنا یک نوع نی است که آخر آن شیپور مانند و بر سر آن زبانه ای می گذارند. که به آن قمیش گفته می شود. دارای  چهار قسمت لب گیر، قمیش، انبرک و بدنه ساز می باشد. دهل با پوست حیوانات درست می شود. با مضرب عصا مانند روی آن می کوبند. در اجراهای موسیقی و با بازی های تربت جام استفاده می شود. بعضی از مقام های سرنا و دهل عبارتند از: حتن، الله سحر، چوب بازی، حنایی، سه چکه، راه جنگ عجم و…

این مقام ها با رقص و حرکات در تربت جام همراه است. *مقام کِلاغ رَه: قبل از عروسی اجرا میکنند. و خبر می دهند که عروسی نزدیک است. 

مقام راه جنگ عجم و راه جنگ ببر: در زمان کشتی گیری اجرا می شوند. * مقام الله سحر: از شاخه های مقام الله می باشد.

قمیش: از نی نرم به نام آکس ساخته می شود. هنگام استفاده آن را در آب خیس می کنند. طول آن ۱ تا ۲ سانتی متر است.

لب گیر: واشر مانند و دایره ای و جنس فلز می باشد. قطر آن ۴ سانتی متر  و طول آن ۱۴ سانتی متر است.

بدنه ساز: از جنس چوب گردو یا شمشاد و به شکل لوله مخروطی و شیپوری است. سرنای مازندرانی شش سوراخ در بالا و یک سوراخ در پایین دارد. طول آن ۳۰ تا ۴۰ سانتی متر و در برخی جاها ۶۰ سانتی متر است.

موسیقی و نواختن ساز موجب آرامش روح و روان آدمی و تاثیر مثبت بر روی مغز می شود.

اصطلاحات رایج هنر موسیقی

۱- تئوری موسیقی: به قواعد و اصطلاحات نظری می گویند.

۲- سلفژ(سرایش): به خواندن و نوشتن نت های موسیقی سلفژ می گویند. که برای افزایش حس شنوایی و تشخیص درک عوامل سازنده مانند ملودی و ریتم به کار می رود.

۳- وزن خوانی( ریتم خوانی): صداها و سکوت هایی که با امتداد گوناگون با هم متناسب باشند وزن خوانی گفته می شود. زمان وزن خوانی یک قطعه به نام نت ها توجه نمی کنند.

۴- نت: علامتی که به وسیله آن صداهای موسیقی را می نویسند و اجرا می کنند.

۵- ضرب: برای سنجش زمان از آن استفاده می کنند. به طور مثال هر ضرب با یک ثانیه  و زمان نیز با یک نت برابر می باشد.

تاثیر مثبت موسیقی:

۱- تقویت حافظه:

شخصی که به دنبال یادگیری یک زبان جدید است، اگر با آواز و ریتم همراه باشد یادگیری آن آسان تر می باشد.

۲- عملکرد ادراکی موثر:

زمانی که شخص مشغول انجام کاری است و روی آن تمرکز دارد، عملکرد ادراکی و شناختی او افزایش می یابد.

۳- کاهش اشتها:

اکثر بیماری ها به خاطر اضافه وزن می باشد. برای رفع این مشکل ورزش، رژیم غذایی، نور کم محیط و گوش کردن به موسیقی موثر می باشد. اگر غذا خوردن با یک موسیقی ملایم همراه باشد زودتر متوجه سیری خود می شوید.

۴- کم کردن استرس:

موسیقی آرامش بخش است و باعث کاهش استرس می شود.

۵- بهبود عملکرد حافظه:

موسیقی تاثیر مثبتی روی حافظه دارد. به عواملی چون نوع موسیقی، لذت بردن از آن و میزان آشنایی به دنیای موسیقی بستگی دارد.

۶-مدیریت درد و رنج:

بیمارانی که بعد از عمل جراحی به موسیقی گوش می دهند ، درد و اضطراب کمتری دارند. همچنین در کاهش دردهای عضلانی شدید که با خستگی همراه است موثر واقع می شود.

۷- کمک به خواب بهتر:

بی خوابی و کم خوابی از جمله مشکلاتی است که تقریبا همه با آن درگیر هستند. گوش دادن به موسیقی آرام و کلاسیک یک درمان ایمن به شمار می آید.

۸- افزایش انگیزه:

گوش دادن به موسیقی با ریتم تند موجب افزایش انگیزه برای انجام ورزش می شود.

۹- افزایش حس و حال روانی:

موسیقی در داشتن حال خوب و افزایش هوشیاری موثر می باشد.

۱۰- کاهش علائم افسردگی:

موسیقی درمانی یک روش موثر جهت درمان افسردگی، اختلالات روانی، جنون و پارکینسون می باشد.

و هیچ عوارض جانبی روی بیماران ندارد. ۱۱- افزایش میزان استقامت و بهبود عملکرد: از دیگر مزایای موسیقی افزایش قدرت بهبود عملکرد است. همچنین باعث سرگرم کردن انسان می شود، که سلامت روحی و جسمی را در پی دارد.  از دیگر اثرات مثبت موسیقی: افزایش حس اعتماد به نفس و قدرت عمل، افزایش آی کیو و نظم، موثر در یادگیری درس هایی چون ریاضی، تقویت و رشد ذهنی، افزایش تمرکز و دقت، ایجاد خلق و خوی آرام و افزایش سرعت یادگیری می باشند.

سخن پایانی 

موسیقی خراسان معمولا بر پایه تک خوانی و تکنوازی بوده است.  ساز مشترک بین اکثر مردم دوتار ساز محلی تربت جام می باشد اما روش نواختن آن در شهرها مختلف است. این ساز شامل دو سیم است که یکی صدای بم و دیگری صدای ریز داشته و از ناخن برای نواختن آن استفاده می شود. آن را با سنگ فیروزه یا استخوان شتر تزئین می کنند که زیبا شود.  حفره های موجود در آن ضامن صدای دلنشین دوتار است در صورتی که رطوبت به آنها  نفوذ کند صدای آن کیفیت اولیه را ندارد. 

ما را دنبال کنید

تبلیغات